Beetje melig maar best wel leuk.

Ik las een boek. Allemachtig zeg, wat voor een boek! MierenHOOP, van Simon Rich. Allemaal hele korte verhaaltjes. Nou ja, je kan het niet eens korte verhaaltjes noemen. Nog korter dus. Hoe noem je zoiets? Frutsels. Zoiets. Leuke frutsels, dat wel. En melig. Heel melig. Simon Rich is nog piepjong. En dwaas.
Als je het boek niet leest mis je niks. Daar voor zijn de verhaaltjes te kort. En ja, te melig. Maar ik heb er wel om moeten lachen.

Inktfrutsels. Zo zou je het kunnen noemen.

Ik heb nog een boek gekocht. Meerdere zelfs. Zoals Austerlitz van W.G. Sebald. Maar ik weet zeker daar ik daar niet om zal lachen. Om die Simon Rich wel. Toch wel een leuk boek. Kopen dat boek. Waarom zeg ik die eigenlijk? Wat maakt het mij uit of je het wel of niet leest?

Als dit nou een literair weblog zou zijn dan had ik iets anders geschreven.
Maar dit is nu eenmaal geen literair weblog. Begrijp je?

Ricco

Die Ricco.
Populair was hij niet in het peloton. Een schreeuwertje. Een bluffer. In ieder geval lukte het Ricco dit jaar de Tour kapot te maken. Alweer. Een schone Tour bestaat niet. Een schone tour heeft nooit bestaan.
Ricco. Hij vloog de bergen op. Geholpen door een derde generatie epo. Nu is het wel zo dat ik persoonlijk iedereen wantrouw die een berg opvliegt. Zelf zal ik het waarschijnlijk geen 200 meter uithouden. Ik hijg al als ik de Blauwbrug over moet fietsen.
Maar goed, bergen zijn er natuurlijk niet voor om er over te fietsen. Lopen misschien. Als je heel veel tijd heb. En met de auto natuurlijk, dat ook. Ikzelf vlieg er meestal overheen. Dan staar ik naar beneden, dat is best wel een leuk gezicht, die besneeuwde toppen die boven de wolken uitsteken. Ik nip aan mijn G&T en kijk genoeglijk naar de bevallige stewardess. Ik een berg over fietsen. Pfff.
Iedereen is natuurlijk weer geschokt. Op hun sportieve ziel getrapt. Dat hoor ik dan ieder jaar. Mart Smeets kan weer hetzelfde verhaaltje als verleden jaar afsteken. En het jaar daarvoor. Hoeveel van die naargeestige gesprekken heb ik eigenlijk al gehoord. En dan al die mensen die zo overtuigend kunnen huichelen. Een schone Tour. Ach, volgend jaar dan maar weer. We blijven ons best doen. De Tour moet doorgaan.
De derde generatie epo schijnt Continuous Erythropoietin Receptor Activator te heten. Ik ben benieuwd hoe het volgend jaar heet – de vierde generatie epo. Maar misschien is het dan niet zo snel te traceren, en dan kan een wielrenner heel hard op zo’n berg fietsen en de Tour winnen en dan is iedereen weer gelukkig en de Tour winnaar rijk en tot het te traceren is hebben wij weer een schone Tour.
De Tour wacht op niemand. En zeker niet op een schone winnaar.

Cobra

Ik denk dat het maar op zo’n manier moet. Dit lijkt mij wel een aardige template. Pretentieloos en voldoende persoonlijk. Hier kan ik wel m’n ei kwijt.